مـــــــــــــــــــوســـــــــــــــــــــوی

آنچه در زیر میخوانید صحبتهای مادر دردمند یكی از بازداشت شدگان روزهای اخیر است كه توسط خبرنگار آژانس ایران خبر تهیه و تنظیم شده است :
تا امروز حدود دو هفته است كه دختر من دستگیر شده و ما هیچ اطلاعی از او نداریم ,تا به حال هرچه پیگیری كردیم جوابی به ما داده نشده است , به وكیل دخترم هم گفته اند كه پرونده اش هنوز به دادگاه انقلاب نیامده , الان چند وقت است كه ما برای پیگیری پرونده دخترم به دادگاه انقلاب مراجعه میكنیم ولی هیچ كس جوابگو نیست ,وقتی هم اصرار می كنیم می گویند شماره پرونده اش را بگویید ببینیم آمده است یانه ,ما هم چیزی در دست نداریم كه شماره پرونده بدهیم و پیگیری كنیم .
دختر من فعالیتهای حقوق بشری میكرد , ظهر روز بعد از انتخابات ماموران نظام به محل كار او رفته و او را از همان جا دستگیر كردند , بعد هم ,ساعت 3 نصف شب همان روز ریختند خانه ما و كامپیوتر و تمام یادداشتها و وسایل شخصی او را ضبط كرده و با خود بردند .
تقریبا تمامی خانواده هایی كه فرزند یا اقوامشان بازداشت شده اند در همین بی خبری كشنده به سر می برند , وضعیتی بسیار درد آور, طوری كه نمی دانند فرزندشان كشته شده یا زنده است , و یا اینكه اصلا كجا را باید برای پیدا كردن فرزندانشان جستجو كنند ,همانطور كه می دانید تعدادی از بچه هایی كه مجروح بودند هنوز پیدا نشده اند .
نكته اصلی تر اما اینجاست كه خانواده ها حتی نمیتوانند از فرزندان خود حرفی بزنند ,آنها از ترس اینكه برای بچه هایشان مشكلی پیش نیاید صحبت نمی كنند تقریبا حدود 500 - 600 خانواده جلوی دادگاه انقلاب هستند كه می خواهند تحصن كنند ولی اجازه به آنها داده نشده است , تعدادشان خیلی زیاد است و به خوبی میتوان فهمید كه مربوط به بازداشتی های اخیر هستند ,آنها هرروز به مقابل دادگاه انقلاب می آیند , تا ساعت یك و دو ظهر همانجا منتظر می مانند و بعد می روند .
یكی از مادرها می گفت هنگامی كه بچه من را دستگیر كرده اند یكی از دوستانش كه توانسته فرار كند و از مهلكه دور شود برای ما تعریف میكرد كه آنها را با ماشین های یخچال دار گوشت منتقل كرده اند و خدا میداند كه چه بلایی بر سر فرزندان ما می آورند .
همینطور باید این را هم بگویم كه یكی از زندانیان زندان اوین كه دخترم قبلا برای او كارهای حقوق بشری میكرد , با ما تماس گرفت و گفت ,عوامل سركوبگر نظام و ماموران زندان بند زیر زمین را در عرض یك شب خالی كرده و زندانی هایش را پخش كرده اند و به سرعت بچه هایی كه اخیرا دستگیر كرده اند را به این محل آورده اند , او میگفت كه وسط این زیرزمین را تیغه كشیده و همانجا صندلی گذاشته و بازجوها بازداشتیان را به سرعت در همان محل بازجویی می كنند .
بند 240 كه بند نیروی انتظامی است انفرادی هاش خیلی كوچك است حتی برای درازكش هم جانیست در آن انفرادی ها 4-5 نفر را به زور جا داده اند, حتی
زخمی ها را هم به زندان آورده اند مثلا كسانی كه حتی احتمال می داده اند سنگی پرت كرده اند را داخل سلول انداخته اند.
آنها حتی به مادران پیر نیز رحم نكرده اند وحدود 20 نفر از مادرانی كه اخیرا در پارك لاله برای همدردی تجمع كرده بودند را دستگیر كرده اند, مادران سالخورده ای كه فقط لباس مشكی پوشیده و هركدام تقریبا بالای 50 سال سن داشته اند
شهید ندا آقاسلطان , سمبل شد ولی باید بگویم كه تعداد زیادی از فرزندان این میهن هستند كه باضرب گلوله این وحشیان و یا زیر ضرب و شتم آنها شهید شده اند , شهیدان و مجروحینی كه حتی خانواده هایشان از آنها خبرندارند, فكر می كنم وضعیت من خیلی بهتر از این خانواده هاست چون لااقل من می دانم كه دخترم توسط اطلاعات دستگیر شده است و صددرصد هم می دانم كه در بند 209 اوین است چون این بند مربوط به اطلاعات می باشد , اما به خوبی میتوانم حال و وضعیت مادران و پدرانی كه در سردخانه ها و زندانها و شكنجه گاههای این نظام وحشی به دنبال فرزندان خود میگردند و تا كنون اثری از آنها پیدا نكرده اند را درك كنم .

5 ژولای 2009 - در پی اعتراض‌های گسترده به نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران، و بازداشت صدها نفر از معترضان و همچنین چهره‌های مدنی، سیاسی، و فرهنگی، تلویزیون جمهوری اسلامی، آغاز به پخش تصاویری از افراد مختلف کرد که در مقابل دوربین‌های صدا و سیما، به آنچه ”اشتباه“ خود در قبال انتخابات می‌خوانند، اعتراف می‌کنند.
بسیاری از این افراد، در اعتراف‌های خود، چهره‌ها و احزاب اصلاح‌طلب را متهم به دامن زدن به نا آرامی‌های پس از انتخابات می‌کنند.
پخش یا انتشار اعترافات افراد بازداشت شده، سابقه‌ای طولانی در تاریخ جمهوری اسلامی ایران دارد. پیش از این نیز بسیاری از این افراد به بهانه‌های مختلف در مقابل دوربین، به اتهاماتی از قبیل تلاش برای ایجاد انقلاب‌های نرم، ارتباط با کشورهای خارجی، و امثال آن اعتراف کرده‌اند؛ اعترافاتی که در بسیاری موارد، پس از آزادی فرد از زندان، و یا خروج از ایران، پس گرفته شده است.
روزبه میرابراهیمی، روزنامه نگار و وبلاگ نویس که خود نیز سابقه اعتراف در بازداشتگاه های تهران را دارد، و اکنون ساکن ایالات متحده است، به رادیوفردا می‌گوید خود او حدود 5 سال پیش تحت شکنجه اعتراف کرده است.
رادیو فردا: ممکن است در مورد پرونده خود، پرونده‌ای كه در آن زمان به پرونده وبلاگ‌نویسان معروف شد، توضیح دهید؟
روزبه میرابراهیمی: پرونده‌های مشابه این پرونده‌ها بیشتر از آنکه حقوقی باشد سیاسی است و یک نوع سناریوهای سیاسی طراحی شده است. در این سناریو کسانی که بازداشت می‌شوند و در شرایط زندان از آنها اعتراف می‌گیرند، بازیگران طرحی هستند که همیشه یک جناح علیه جناح دیگر استفاده می‌کند.
در مقطعی که ما بازداشت شده بودیم و تحت عنوان پرونده وبلاگ‌نویسان معروف شد، ما را برای اعتراف‌گیری و تأیید سناریوهایی که می‌خواستند علیه برخی اصلاح‌طلبان در آن زمان استفاده کنند، تحت فشار قرار دادند.
درباره تجربه شخصی خودتان و شیوه هایی که در مورد شما به کار می بردند، بیشتر توضیح بدهید.
بر اساس تجربه شخصی من، آنها همیشه برای شکستن افراد از دو محور استفاده می‌کنند. محور اول مسایل اخلاقی است و فشار می‌آورند تا به حوزه زندگی خصوصی افراد وارد شوند و مثلاً شخص را وادار کنند که به ارتباط نامشروع، شرب خمر یا فساد اخلاقی اعتراف کند. محور دوم هم جاسوسی و ارتباط با بیگانگان است.
برای این که بخواهند در مورد این دو موضوع اعتراف بگیرند، شما را تحت چه نوع فشارهایی قرار دادند؟
من در تمام دوران بازداشت در سلول انفرادی به سر می‌بردم و در تمام دوران زندان به جز داخل سلول و دستشویی همیشه با چشم‌بند بودم و حتی در اتاق بازجویی آن مقدار چشم مرا باز می‌کردند که بتوانم روی کاغذ چیز بنویسم.
برای من اعتراف در مورد مسایل اخلاقی در یک هفته اول با کتک و شکنجه جسمی همراه بود و اصرار می‌کردند که یک سری اتهامات اخلاقی را بپذیرم.
شما گفتید که یک هفته مقاومت کردید. چه اتفاقی افتاد که بعد این اتهامات را قبول کردید؟
ببینید در زندان بعد از یکی دو روز انسان دچار یک فضای ایزوله می‌شود و احساس می‌کند تنها است و هیچ کس به جز بازجو از او خبری ندارد. این احساس را سیستم زندان و بازجویی تشدید می‌کنند و به جایی می‌رسید که احساس می‌کنید تنها خودتان باید در مورد خود تصمیم بگیرید.
مثلاً برای خود من در روز هفتم این سؤال پیش آمد که آیا مقاومت من برای نپذیرفتن اتهام ارزش دارد یا ندارد؟ بعد به این نتیجه رسیدم که اول باید دنبال راهی باشم که از این فضای بسته و ایزوله بیرون بیایم و بعد بتوانم در دفاع از خودم کاری انجام دهم. چون در دوران بازجویی هیچ شرایطی برای دفاع وجود ندارد و انسان به این دوگانگی می‌رسد که آیا مقاومت مؤثر است یا باید راهی پیدا کرد که از این مرحله عبور کرد.
با توجه به تجربه شخصی خودتان که در معرض اعتراف‌گیری قرار داشتید، درباره اعترافات اخیری که از تلویزیون یا وب‌سایت‌های نزدیک به جناح راست انعکاس پیدا می‌کند نظرتان چیست و به نظر شما این پروژه چه هدفی را دنبال می‌کند و انقلاب نرم و ارتباط با بیگانه چقدر می‌تواند صحت داشته باشد؟
تجربه من نشان می‌دهد که 99 درصد این اتهامات که افراد در چنین شرایطی علیه خود مطرح می‌کنند، حقیقت ندارد و تحمیل سناریوی تبلیغاتی دادستانی و وزارت اطلاعات است.
رسانه‌های جریان اصولگرا مانند کیهان و خبرگزاری فارس، در آن مقطع تأثیر مستقیم در بازجویی من در زندان داشتند، یعنی مطالبی که آن زمان کیهان می‌نوشت به زندان می‌آورند تا ما شاهد مثال این مطالب و سخنگویان این تفکر باشیم.
اعتراف‌گیری‌های اخیر هم در راستای همین جریان است، یعنی اینها سرکوبی را آغاز کرده و یک عده را بازداشت کردند و در یک روند چند ماهه موضوع انقلاب مخملی را در افکار عمومی مطرح کردند.
اکنون در تمام اعترافات خواهید دید که خط و خطوطی استفاده شده که در یک سال گذشته توسط کیهان، رجانیوز و فارس مطرح می‌شد.
اما انقلاب مخملی بهانه‌ای است برای سرکوب بیشتر و به نظر من انقلاب مخملی در ایران ناممکن است و ارتباط با بیگانه در این سطح که تبلیغ می‌کنند به هیچ عنوان وجود ندارد. مثلاً من فقط یک مصاحبه داشتم و این در پرونده من به یک اتهام بزرگ پول گرفتن از سازمان سیا تبدیل شد، در حالی که فقط یک مصاحبه بود.
از نظر من تمام این اعتراف و اتهامات، توهم افرادی است که این پروژه را سازماندهی کرده‌اند.